Zilegi bekit “karpetobetoniko” izenondo gaztelarra mailegatzea egunokin Espainiako Erresuman ikusten dihardugun gertaera negargarriak adierazteko. Izan ere, baziren tribu bi, erromatarrak Iberiara azaldu arrekoak: karpetaniarrak eta betonak; gaur egun, tribu horien jatorri-izen biekin izenondo bat eratua da: karpetobetonikoa, Espainia barrenaren ezaugarri nagusia dena; harena ez den guztiaren aurkakoa dena. Espainia barren horrek, gainera, bereganatzen ez duena suntsitzeko joera du.
Espainiako Fiskal Nagusiaren arazoaren gainean Auzitegi Gorenak erakutsi duen jarrera sinetsi ezinezkoa da: lehenengo eta bat, sumarioaren isilpekotasuna hautsi du; bigarren, epaitza zein izango den jendaurreratu du; hirugarren, bertsolarien moduan, atzekoz aurrera josiko du epaia. Halandaze, badakizu zein den epaitza, baina ez dakigu zeintzuk diren epaitza horretara heltzeko erabili(ko) diren oinarri juridikoak. Estrasburgon Giza Eskubideen Europako Auzitegiraino heltzeko moduko gaia atondu du Auzitegi Gorenak. Alajainkoa!
Bai, Estrasburgoraino diot, Konstituzio Auzitegiaren aspaldiko epaiak ikusita, alferrik delako haren babesa eskatzea. Nik, behintzat, horrela ikusten dut. Zantzuen bidezko epaiak lehendik datoz, eta, edozein zuzenbide-estaturen printzipio nagusi hau behin eta berriz oinkatu, zapaldu, uzkaili dute: “edonor da errugabe, kontrakoa frogatu ezean”. Aspaldi dabil Espainiako Erresuman kontrako printzipioa: “edonor da errudun, kontrakoa frogatu ezean”. Areago, edonor hori arerio politikoa badut.
Izan ere, antzinako kontua da PPk eta PSOEk politika auzitegietara eroateko hartu zuten jarrera. Montesquieuren botereen banaketa, egitez, desegina da. Bien bitartean, politikaren arloari geroago eta izen beltzagoa ematen diote, eta herritarrak leporaino daude, eta bien bitartean gazte jendea geroago eta gogaituago dago politikarekin, eta bien bitartean Vox geroago eta indar handiagoa hartzen doa. Ez ahaztu Weimar Errepublikako 1933. urtea!