Aitortu beharra daukat: aste honetan inoiz baino gehiago desiratu ditut oporrak. Eta ez hondartzako argazki perfektuengatik edo terrazako ilunabar luzeengatik. Ez. Oporrak nahi izan ditut bizirauteko mekanismo huts gisa. Azken egunotan bizi izan dugun berotasuna nahikoa izan da edonor aztoratzeko. Ez gaude ohituta horrelako tenperaturetara, eta are gutxiago gauez. Lo egitea erronka bihurtu da; atseden hartzea, ia zientzia-fikzioa. Etxean gauerdian 29 gradu genituen, leiho guztiak zabalik, airea sartuko zen esperantza inozoarekin. Gurean, gainera, unibertsoak pentsatu zuen bero bolada bakarrik ez zela nahikoa eta planetak lerrokatu egin ziren. Bi alabak gastroenteritisarekin etxean aldi berean. Bata negarrez eta sabeleko minagatik oihuka, bestea oka egiteko laguntza eske. Nik ez dakit zein zen gogorragoa, bere sufrimendua ikustea edo gau erdian gelditu gabe ibiltzea, izerditan blai, komunetik logelara eta logelatik komunera. Aste honetan denetarik izan dugu: gonbitoak, sukarra, tripako mina, izerdi-jario ikaragarria, bainuak goizeko lauretan, mediku kontsultak eta larrialdietara bisitak. Eta, jakina, lo gutxi edo batere ez egin gabe. Egunak eta gauak nahastu egin zaizkit. Une batzuetan ez nekien astelehena ala osteguna zen, goiza ala gaua. Badirudi, azkenean, argi pixka bat ikusten hasi garela tunelaren amaieran. Alabak hobeto daude, eta beroak ere atzera egin du. Aste hau ikusita, oporrak ez zaizkit luxu bat iruditzen. Behar bat da. Bero boladak, behintzat, “opari” bat ekarri du: ihes egiteko inoiz baino gogo biziagoa.
