Gaurkoan nire begiek iritzi artikulu hau idaztea erabaki dute. Azken hilabeteetan eskuineko begian telatxo misteriotsu bat nuela sentitzen nuen. Ama zarenean, badakizu, beste guztientzat duzu denbora, zuretzat izan ezik. Horregatik, telatxoarekin bizi nintzen, izenik jarri gabe eta kexatu gabe. Nik betidanik izan dut ikusmen bikaina, ia katamotzarena, baina telatxoa neukan begian bueltaka. Egun batean, ausardiaz beterik, farmazia batean sartu nintzen. Esaten zen oso oftalmologo ona zegoela bertan. Ez nekien nola kontatu, baina esan nuen: ‘telita’ bat daukat eskuineko begian. Kasualitatez, oftalmologoa bera agertu zen mostradorean. Berehala gela txiki batera eraman ninduen, ikerketa sakona egiteko. Begiko tentsioa neurtu zidan. Nik argiak, makinak eta denetarik ikusten nuen han. Gero betaurreko bitxi batzuk jarri zizkidan sudurrean. Betaurrekoak aldatu ahala, nik erantzuten nion: horrela hobeto ikusten dut, okerrago, berdin. Eta orduan iritsi zen oftalmologoaren galdera erabakigarria: Orain, ‘telita’ nabaritzen duzu? Nik finko begiratu nion eta esan nion: Ba ez. Barre txiki batez erantzun zidan: Zer telita eta zer telita, gertatzen zaizuna da begi horretatik lausotuta ikusten duzula. Ordenagailurako betaurrekoak behar dituzu, eta kitto! Diagnostikoa argia zen eta nik, barrutik, agur esan nion nire ikusmen perfektuari. Egia esan, barre algara batekin irten nintzen handik. Agian, begiak ez ezik, nire erritmoa ere doitzeko garaia da. Eta betaurreko hauekin mundua apur bat garbiago ikusiko dut.
