Egia da kontzepzio idealistek ezer gutxirako balio dutela eraginkortasunarekin bat egiten ez badute. Arrazoia izatea nahikoa ez da. Arrazoi bera bizitzan bertan txertatzea eta horrela gure urratsen gida bihurtzea beharrezkoa da. Eta hori gure errealitate eta etorkizun konplexuko edozein eremu edota arlotan, baina agian bereziki, hezkuntza edo irakaskuntza izenez ezagutzen den guztian. Henry Giroux pedagogo estatubatuarra da, erreferentzia handienetakoa eta irakaskuntza tradizionalki izan denaren ikuspegi eta diskurtso berriak eta era berean ikuspegi kritikoak proposatzen saiatzen aritutakoa. Hezkuntza-praktikari zuhurtziaz egindako ekarpenak proposamen neoliberal berrien eta ikuspegi zaharkituen artean dagoen dikotomia sakonetik urruntzen. Hezkuntza teoria eta praktikari buruzko tradizio kritikoari lotutako idazle-hezitzaile nagusietakoa. Bere lehen liburua, “Ideologia, kultura eta irakaskuntza prozesua 1981” hezkuntzaren munduan ahots kualifikatutzat hartzen da. Hezkuntzari buruzko beste hogei liburu eta berrehun artikulu baino gehiagoren egilea izan da. Bigarren hezkuntzako irakaslea izan da Waterburyn, izen bereko foroaren eta kultur ikasketen zuzendaria. Girouxek diziplinarteko ezagutza sortu eta sustatzeko konpromisoa hartu du. Eliteen eta herri kulturaren arteko bereizketa baztertzen du. Irakasleek erabili beharreko hizkuntza definitzerakoan etika da nagusi. Berretsi izan du ikastetxeak izan behar duela kokatuta dagoen komunitateak izan dezakeen baliabiderik bizkor handiena. Zalantzan jartzen du zer irakatsi eta baita nola antolatu eskola ere. Sinesten duena predikatzen du, hau da, hezkuntza konprometitua eta ez neutrala. Bere ustez Ikastetxea ez da ingurunetik isolatutako ekipamendu bat, baizik eta elkargune aproposa eta estrategiko gisa komunitateari edo auzoari dagozkion gai publiko eta sozialak eztabaidatzeko. Eta horretarako prest egon behar kokatua dagoen auzo eta inguruneari bere instalazio, hornidura eta azpiegiturak utzi eta eskaintzeko. Jarraituko.
