Ama egiten zarenean, denborak berezko propietate fisiko berriak garatzen dituela susmatzen hasten zara. Goizeko zazpietatik arratsaldeko zortzietara segundoak hegan doaz; haurrak oheratu ondorengo bi orduak, berriz, bost minututan desagertzen dira. Eta bost minutu horietan afariaren hondarrak jaso, hurrengo eguneko otorduak prestatu, ontzi-garbigailua martxan jarri eta, ahal bada, arnasa hartu behar izaten da. Hori dela eta, askotan bikotea agenda bateko nota txiki bihurtzen da. Ez maitasuna desagertzen delako, guztiz kontrakoa baizik, etxea, seme-alabak eta eguneroko martxa aurrera ateratzeko lan egiten duen talde sendoa bihurtzen delako. Baina talde izateak ez luke bikote izatea jan behar. Nik zorte handia dut. Etxean benetako taldea osatzen dugu. Hala ere, talde onenek ere entrenamenduak behar dituzte. Eta bikoteek ere bai. Batzuetan nahikoa da sofan elkarrekin esertzea mugikorrik gabe. Beste batzuetan paseo bat. Edo luxu handiena den hori: elkarrizketa bat inork “ama!” oihukatu gabe amaitzea. Badakit ez dela erraza. Nekea benetakoa da. Gurasotasunak asko ematen du, baina asko eskatzen du. Hala ere, uste dut geure burua zaintzea ez dela kapritxoa, eta bikotea zaintzea ere ez. Etxea sostengatzen duen zutabeetako bat da. Horregatik, gaur 37 urte bete dituen nire bidelagunari zoriontzeko aprobetxatu nahi dut. Eta bai, oraindik ere nire taldekiderik onena da: eguneroko kaos honetan ez du umorea galtzen, nirekin arraunean jarraitzen du eta familia honi forma ematen laguntzen du.