Gure etxean bada azken aldian maiz errepikatzen den esaldi bat: “Silencio, Bruno”. Ez da agindu soil bat, ezta haurra isilarazteko trikimailu erraz bat ere; barne ahotsaren zarata isilarazteko modu bat da, beldurrari eta zalantzari izena jartzeko keinu txiki bat. Luca filmean entzun genuen lehen aldiz: han, protagonistaren lagunak, Albertok, gauzak beti gaizki aterako direla xuxurlatzen dion barruko ahots ezkorra esaldi horrekin isilarazteko esaten dio Lucari. Nire alaba zaharrenak, Junek, askotan amore ematen du hasi aurretik. Bere barneko ahotsak, orain Bruno deitzen diogunak, esaten dio ez duela lortuko, ez dela nahikoa, hobe dela saiatu ere ez egitea. Orduan, nik begietara begiratu eta xuxurlatzen diot: “Silencio, Bruno”. Batzuetan, segundo batez bada ere, zerbait aldatzen da: gorputzak aurrera egiten du eta bihotzak gogoak sortutako beldurrari irabazten dio. Ez da beti gertatzen. Batzuetan Brunok irabazten du, ozenago hitz egiten duelako edo beldurrak pisu handiagoa duelako, baina egia da ere, errepikatze hutsak indarra duela. Eta ohartu naiz, ia konturatu gabe, neure buruari ere esaten hasi naizela. Izan ere, alabaren keinuetan nire isla ikusten dut; bere beldurretan, nireak. Agian bada garaia denok geure barrura begiratu eta esaldi hori gureganatzeko: “Silencio, Bruno”. Ez beldurrik gabe bizitzeko, baizik eta beldurrarekin ere aurrera egiteko, ausardiaz nahi duguna egiteko. Azkenean, bizitza ez da isiltzen gaituen ahotsarena, isiltzen garenean entzuten hasten garen ahotsarena baizik.
