Batukadan ezagutu nuen Raquel, neska alaia, sentibera eta beti besteei laguntzeko gogoz. Duela gutxi idatzi zidan: Andrea, Bartzelonan duen lagun bat, ama izan berri zen eta gogorra egiten zitzaion egunerokoa. Nire zenbakia partekatzeko baimena eskatu zidan, kontatzen zionak asko gogorarazten baitzion nire istorioa. Eta horrela hasi nintzen Andrearekin hizketan. Inguruan jende asko duen arren, Andrearen bakardadea zaratatsua da: epaiketarik gabe kexatzeko lekurik eza, alabarenganako maitasuna zalantzan jarriko ote dioten beldurra. Ama izatea zaila da, eta hala ere, neke hau distiraz estaltzen dugu. Azken solasaldian, haurraren loarekin zeukaten borroka ekarri zidan. Orduan gogoratu nintzen Junek hamar hilabete zituenean asko kostatzen zitzaigula lokartzea. Egun batean balkoira atera nintzen freskotasun bila, eta auzoko batek musika oso altu zuen: Bob Marley. Hondamendia iruditu zitzaidan, baina June bi abestitan lokartu zen. Hurrengo egunean errepikatu genuen, eta magia berriz. Urte luzez lagundu ziguten kantu horiek. Andreari kontatu nion pasadizoa, esperantza pixka batekin, berari ere funtzionatuko ziolako. Hurrengo egunean argazki bat bidali zidan: hamar minututan lo. Eta hurrengoan ere bai. Urrutitik lagundu diodan ezezagun horren poza neure egin dut. Behar duguna agian hori da: emakumeon arteko sarea, epairik gabeko hitza, arnasa hartzeko baimena. Ama izan berri direnak zaindu ditzagun, eta geure buruak ere bai. Kexatzeko eskubidea ez da maitasunaren kontrakoa.