Bihar martxoaren 8a da, Emakumeen Nazioarteko Eguna. Data hau ez da egutegiko beste egun bat; niretzat, eta milaka emakumerentzat, memoriaren, aldarrikapenaren eta etorkizunaren eguna da. Emakume bezala, egun honek barrutik mugiarazten nau, lortutako eskubide bakoitzaren atzean borroka kolektibo bat dagoela gogorarazten didalako. Ez dugu ahaztu behar bozkatzeko eskubidea, lan baldintza duinak edo indarkeria matxistaren aurkako legeak ez direla opari bat izan, baizik eta kalean, etxean eta instituzioetan egindako lan nekaezinaren emaitza. Hala ere, Martxoaren 8ak ez dio iraganari bakarrik begiratzen, gaurko pitzadurei ere begiratzen die. Soldata arrakalak, zaintza lanen banaketa desorekatuak, kristalezko sabaiak eta indarkeria matxistak hor jarraitzen dute. Horregatik, egun hau ez da ospakizun hutsa, konpromiso egun bat baizik. Nik horrela bizi dut behintzat, ahotsa altxatzeko une gisa, beldurra alde batera uzteko gonbidapen gisa, eta beste emakume askorekin batera sare sendo bat osatzeko aukera gisa. Martxoaren 8an kalera ateratzen naizenean, ez naiz bakarrik sentitzen. Belaunaldi ezberdinetako emakumeak ikusten ditut, gazteak eta adinekoak, bakoitza bere esperientziarekin, baina helburu berarekin: berdintasuna benetakoa eta egunerokoa izan dadin. Eta horrek indarra ematen dit, bidea oraindik luzea bada ere, atzera ez egiteko. Aurtengo Eman tokia berdintasunari leloak argi uzten du berdintasuna ez dela behin betiko lorpen bat, baizik eta egunero zaindu eta sendotu beharreko konpromisoa.