Etxeko afari arrunt batek ustekabeko istorioa ekarri zigun duela gutxi. Laurok geunden mahaian, nire bikotekidea, bi alabak eta ni, eta hizketaldia Perez sagutxoaren inguruan hasi zen, Junek, zaharrenak, beste hiru hortz dituelako erortzear. Zazpi urte betetzear dela, ohiko istorioak pitzadurak erakusten hasten dira, eta horrela bota zuen galdera: “Benetan existitzen al da Perez sagutxoa?”. Elkarri begiratu genion, zer esan ez genekiela. “Egia esan, mesedez”, zioen behin eta berriz. Denbora irabazi nahian, zera galdetu genion: “Zuk zer uste duzu?”, baina berak argi zuen: “Zuek zarete oparia buruko azpian uzten didazuenak”. Gaiaz aldatzen saiatu ginen, baina bere jakin-minak ez zuen atsedenik hartzen. Azkenean, amore eman eta egia aitortu genion: “June, bai, gu gara oparia uzten dizugunak”. Barrura begira, pentsatu nuen agian ilusioa kendu geniola, magia apurtu, baina bere erantzuna ez zen espero genuena: “Ba, hau kaka!”. Harrituta eta pena pixka batekin galdetu genion zergatik, eta erantzunak barre algarak eragin zizkigun: “Kaka zaharra, bost euro bakarrik uzten dizkidazuelako!”. Momentu horretan konturatu nintzen haurren logika gurea baino askoz sinpleagoa dela. Guk ilusioaren amaiera ikusten genuen tokian, berak justizia kontu bat ikusten zuen: hortz bakoitzak bere balioa behar du. Agian hori da benetan ikasi duguna, ez dela magia desagertzen, eraldatu baizik. Eta etxe honetan, hemendik aurrera, Perez sagutxoaren kondairak jarraituko du, baina negoziazio kolektibo baten menpe.
