<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0">
  <channel>
    <title><![CDATA[Deia - Emozioak]]></title>
    <link><![CDATA[https://www.deia.eus/tags/emozioak/]]></link>
    <description><![CDATA[Deia - Emozioak]]></description>
    <language><![CDATA[es-es]]></language>
    <copyright><![CDATA[Copyright Deia]]></copyright>
    <ttl>60</ttl>
    <atom:link href="http://www.deia.eus/rss/tag/1057779/" rel="self" type="application/rss+xml"/>
    <item>
      <title><![CDATA[Pozaren betiereko bilaketa]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.deia.eus/ortzadar/2022/10/27/pozaren-betiereko-bilaketa-6166969.html]]></link>
      <description><![CDATA[Hiru gazteren nerabezaroko oroitzapenetatik abiatuta, pozaren inguruko lan biribila da &#039;Hemen gaude, dena ongi&#039; (Rouge Elea, 2021). Biribila zentzu askotan: lehenik, atzetik ikerketa, bilaketa eta sormen lan itzela duelako; bigarrenik, pozaren ideia osoa azaleratu asmo duelako (eta ez hutsaltasunaren ikuspuntutik); hirugarrenez, kale ikuskizuna izanda, publikoa zuzenean interpelatzen duelako; eta, azkenik, egileak xehetasunen zaintzaile finak izanik, etengabeko egokitze fasean dagoelako. Biribila eta osoa, beraz, ikuslea axolagabe utziko ez duena.]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Jone Gartzia Gerra]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.deia.eus/ortzadar/2022/10/27/pozaren-betiereko-bilaketa-6166969.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Thu, 27 Oct 2022 17:30:57 +0000]]></pubDate>
      <enclosure url="https://estaticosgn-cdn.deia.eus/clip/7fa6c5cd-61f0-4c12-b606-6a43cab22629_16-9-aspect-ratio_default_0_x395y207.jpg" length="74515" type="image/jpeg"/>
      <media:content url="https://estaticosgn-cdn.deia.eus/clip/7fa6c5cd-61f0-4c12-b606-6a43cab22629_16-9-aspect-ratio_default_0_x395y207.jpg" type="image/jpeg" fileSize="74515" width="880" height="495"/>
      <media:title><![CDATA[Pozaren betiereko bilaketa]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://estaticosgn-cdn.deia.eus/clip/7fa6c5cd-61f0-4c12-b606-6a43cab22629_16-9-aspect-ratio_default_0_x395y207.jpg" width="880" height="495"/>
      <media:keywords><![CDATA[Artistak,Dantza,Rouge Elea,Kale ikuskizunak,Hemen gaude, dena ongi,Corine Cella,Ander Fernandez,Amaia Elizaran,Alicia Rechac,Euskal Herria,Publikoa,Emozioak]]></media:keywords>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA["Gehien gustatzen zaizkidan dantzaldiak obra dramatikoak dira, emozioa daukatenak"]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.deia.eus/ortzadar/2022/07/06/gehien-gustatzen-zaizkidan-dantzaldiak-obra-5783559.html]]></link>
      <description><![CDATA[Urratsez urrats, etengabe hazten eta eraldatzen joan da Lucia Lacarraren ibilbide profesionala. Dantzaria da bera, eta beti izan du oso argi. Bokazioz eta pasioz dantzari profesionalaren bizitza bizitzeak nahi zuen tokian dantzatzeko aukerak zabaldu dizkio. Madriletik Munichera, San Frantziskotik igarota, sorterrira bueltatu zen duela hiru urte. Zumaian bizi da orain Lacarra, eta konpainia handietan dantza klasikoaren obra esanguratsuenak dantzatu ondotik, berak sortu eta garatutako obrak aurkezten ari da orain: &#039;Fordlandia&#039; eta &#039;In the still of the night&#039; obrekin ari da oin puntetan oholtzak astintzen.]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Uxue Gutierrez]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.deia.eus/ortzadar/2022/07/06/gehien-gustatzen-zaizkidan-dantzaldiak-obra-5783559.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Wed, 06 Jul 2022 17:35:34 +0000]]></pubDate>
      <enclosure url="https://estaticosgn-cdn.deia.eus/clip/70bb909f-5411-415d-acba-fed10f5659c3_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" length="285755" type="image/jpeg"/>
      <media:content url="https://estaticosgn-cdn.deia.eus/clip/70bb909f-5411-415d-acba-fed10f5659c3_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" type="image/jpeg" fileSize="285755" width="880" height="495"/>
      <media:title><![CDATA["Gehien gustatzen zaizkidan dantzaldiak obra dramatikoak dira, emozioa daukatenak"]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://estaticosgn-cdn.deia.eus/clip/70bb909f-5411-415d-acba-fed10f5659c3_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" width="880" height="495"/>
      <media:keywords><![CDATA[Dantza,Lucia Lacarra,Fordlandia,In the still of the night,Emozioak,drama,Zumaia,Donostia,Madril,Dantza klasikoa,Max sariak]]></media:keywords>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Adingabeak Offline]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/2025/12/06/adingabeak-offline-10439772.html]]></link>
      <description><![CDATA[Australiak 16 urtetik beherakoei sare sozialetara sartzea debekatuko die hurrengo asteazkenetik aurrera. Neurri bikaina! Zalantzarik gabe, haur eta gazteen babesa izan beharko litzateke gizarte arduratsu baten lehentasun nagusietako bat. Erabaki historikoa da, eta orain mundu osoak begira jarraituko du esperientzia honen ondorioak ezagutzeko. Aspalditik onartua dago algoritmoek gure arreta nola baldintzatu duten, bereziki gazteenean. Edukia ez da pasiboa: gure emozioak neurtzen ditu, erantzunak probatzen ditu eta denbora geroz eta gehiago xurgatzen digu. Horregatik, oraingoan ardura ez zaie soilik gurasoei eskatu; plataformek ere egin beharko dute beren partea. TikTok, Instagram, YouTube, Snapchat… denek frogatu beharko dute adingabeak beren zerbitzuetatik kanpo mantentzen dituztela, bestela isun handiak jaso beharko dituzte. Askok babesaren eta askatasunaren arteko orekaz eztabaidatzen badute ere, argi dago lehenetsi beharrekoa haur eta gazteen osasuna eta ongizatea dela. Sare sozialen arriskuak larriak dira garapen emozional eta mentalarentzat, eta ezin ditugu gazteak algoritmoen interes ekonomikoen esku utzi. Horregatik, neurri hau ona, ausarta eta beharrezkoa iruditzen zait; garaiz iritsi dela ere bai. Australiak eman du lehen urratsa, eta beste herrialde askok bide bera jarraitu beharko lukete, haurren etorkizuna eta ongizatea jokoan daudenean ez baitago atzerapausorik onartzerik. Teknologia gizartearen zerbitzura jarri behar dugu, ez alderantziz;  eta orain, lehen aldiz, badirudi norabidea ongi markatzen hasi garela. ]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Sara Cortés]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/2025/12/06/adingabeak-offline-10439772.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Sat, 06 Dec 2025 06:00:23 +0000]]></pubDate>
      <media:title><![CDATA[Adingabeak Offline]]></media:title>
      <media:keywords><![CDATA[Emozioak,Aurrerá,Honen,TikTok]]></media:keywords>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Eraldaketa]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/zirrikituetatik-begira/2025/05/22/eraldaketa-9758608.html]]></link>
      <description><![CDATA[Dorothy Parkerren ipuinak berrirakurri ditut aste honetan, Mirentxu Larrañagak euskara ekarriak (Hona hemen gu biok). Eta gogoratu dut zergatik maitemindu nintzen gaztetan estatubatuar idazlearen idazteko moduaz. Istorio garratzak dira, dibertigarriak, zorrotzak, 1920-30 hamarkadetako New Yorkeko gizartearen erretratua egiten dutenak. Luma beharrean, bisturia erabiltzen du Parkerrek eta disekzionatu egiten ditu gizakion arteko harremanak, gure  miseria guztiak agerian utziz: hipokresia, jelosia, botere harremanak, injustiziak, egozentrismoa, handi-ustekeria, arrazakeria… Gizon-emakumeen arteko harremanetan zentratzen da ipuinetako askotan: bikoteen asperdura, ulertu-ezinak, inkomunikazioa, batera egonda ere sentitzen duten bakardadea… Parkerren biografia ezagututa (bitan banandu zen, harreman liskartsuak izan zituen, behin baino gehiagotan saiatu zen bere buruaz beste egiten…) sentitzen dut ipuin horiek minetik eta munduarekiko sentitzen duen haserretik sortuak direla. Eta, hala ere, umorea eta ironia dira nagusi ipuinotan. Etengabeko irri maltzur bat sorrarazten du irakurlearengan; etengabeko konplizitate bat, garai hartako New York ezagutu ez badugu ere, hor ageri diren emozioak ezagunak ditugulako. Eta liburua itxi bezain pronto, pentsatu dut literaturak sekulako ahalmena duela gure emozioak eraldatzeko. Hau da, duzun min bat kontatzeak, min hori beste gauza bat bihurtzen du. Parkerrek ironia eta umorea erabili zituen bere haserre guztia gizartearen kritika adimentsu eta zorrotz bihurtzeko. Eta eguneroko bizitzan ere, gertatu zaiguna kontatzeak gure emozioak aldatzen ditu: kalean estropezu egin eta jausten baldin bagara, adibidez, sekulako lotsa senti dezakegu. Baina, ondoren, lagunei gertatu zaiguna geure buruari barre eginez kontatzen diegunean, lotsa beste zerbait bihurtzen da. Jada ez da lotsa, gertakizun barregarri bat baizik. Gertatutakoa kontatzeak, gertakizun horrek gure barnean sortutako emozioa eraldatzen du. Horra hor literaturaren eta idaztearen botere eraldatzailearen beste adibide bat.  ]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Karmele Jaio]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/zirrikituetatik-begira/2025/05/22/eraldaketa-9758608.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Thu, 22 May 2025 05:00:11 +0000]]></pubDate>
      <media:title><![CDATA[Eraldaketa]]></media:title>
      <media:keywords><![CDATA[Arteko,Euskara,Erabiltzen,Emozioak]]></media:keywords>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Batetik hamarrera]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/zirrikituetatik-begira/2025/04/26/batetik-hamarrera-9561098.html]]></link>
      <description><![CDATA[Zenbateko mina sentitzen duzu batetik hamarrera? Medikuak galdera egin dit eta halakoetan beti gertatzen zaidan bezala, ez dut jakin zenbaki zehatz bat esaten. Min handia daukat baina ez dakit zenbakietan azaltzen nire ezinegona. Ba ez dakit, zazpi? zortzi?, erantzun diot. Eta Urgentzietatik irtetean, pentsatu dut minarekin gertatzen den bezala, bizitzan benetan inportanteak diren gauza gehienekin ere gertatzen dela. Alegia, ezinezkoa dela kuantifikatzea mina, ezinezkoa den bezala esatea zenbat maite duzun norbait batetik hamarrera. Edo atzerrian bizi baldin bazara, adibidez, zenbateko herrimina sentitzen duzun batetik hamarrera; edo zenbateko tristezia sentitzen duzun egun batzuetan batetik hamarrera… Dena zenbakitan azaldu nahi duen gizarte honen aurrean (ikusi besterik ez dago komunikabideek zenbateko garrantzia ematen dioten unean uneko datu zehatzak izateari kasu askotan testuinguruari eta datuen epe luzeko bilakaerari erreparatu gabe), halako gizarte kuantifikatzaile batean, nola azaldu gure sentimenduak, gure sentsazioak, gure maitasun eta minak ezin direla excell batean sartu. Ezin den bezala dirutan neurtu pertsona baten balioa, edo zentimetrotan pertsona baten handitasuna, edo litrotan haren duintasuna. Batetik hamarrera hamar maite zaitut esango lioke maitale batek bere maiteari, baina agian egun batean konturatuko da hamaikako puntuazioa merezi dezakeela beste maitasun batek. Izan ere, Trump bezalako gizonek gidatzen duten mundu honetan, muga-zergak jarri ahal izango zaizkie salmentarako produktuei, baina ez dago arantzelik jartzeari gizakiok barnean gordetzen ditugun min, maitasun, desio, poz, tristura, haserre edota pozari. Ez dago benetako mundu horretan batetik hamarrera ezere neurtzerik. Ez dago benetako mundu horretan ezer saltzea edota erosterik. Sentimendu eta emozioak eduki baino gehiago, sentimendu eta emozioak garelako. ]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Karmele Jaio]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/zirrikituetatik-begira/2025/04/26/batetik-hamarrera-9561098.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Sat, 26 Apr 2025 05:00:14 +0000]]></pubDate>
      <media:title><![CDATA[Batetik hamarrera]]></media:title>
      <media:keywords><![CDATA[Batek,Alegia,Emozioak,Honen]]></media:keywords>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Balioa]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/2022/07/09/balioa-5793098.html]]></link>
      <description><![CDATA[JOAN den astean Alauda Ruiz de Azúaren Cinco lobitos pelikula ikusi nuen. Eta miraria gertatu zen. Bizitzak noizbehinka ematen dizkigun nahigabe horietako batengatik halako mingostasun batekin sartu nintzen zinemara, baina pelikulak eragin zidan emozioak guztiz aldatu zuen nire aldartea. Piztu egin zuen nire gogoa. Hala, beste behin egiaztatu nuen zineak, musikak, literaturak, antzerkiak… bizitza salba diezaguketela. Eta ez gustatzen ez zaigun mundu batetik urruntzen gaituztelako, bizitza gertuagotik ikusteko aukera ematen digutelako baizik. Fikzioaren bitartez besteen bizitza gertutik begiratuta, gure zauri, nahigabe, poz eta emozioak unibertsal bihurtzen dira, bat batean ez dira gureak bakarrik eta hobeto ulertzen ditugu. Fikzioaren boterea esperimentatu nuen berriro, nola sartzen den gure azalean zorroztutako orratz baten antzera eta nola hitz egiten digun gertatzen zaigunari buruz.]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Karmele Jaio]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.deia.eus/opinion/2022/07/09/balioa-5793098.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Sat, 09 Jul 2022 04:30:35 +0000]]></pubDate>
      <media:title><![CDATA[Balioa]]></media:title>
      <media:keywords><![CDATA[Emozioak,Antzerkia,Aukera]]></media:keywords>
    </item>
  </channel>
</rss>
